„Włochy, 2006”. To wystarczy, aby wywołać w zbiorowej wyobraźni silny i wyraźny obraz, który wyróżnia się spośród innych. Obraz mężczyzny podnoszącego filiżankę. A im większe skupienie, nostalgia, tym większa widoczność tych chwil. Powiedz kiedy Fabio Cannavaro wzniesiony do nieba Puchar Świata że Azzurri wygrali w Berlinie po raz czwarty w swojej historii. Ale „Italia 2006” to także zaczyn do kolejnej wiosny w głowie naszego ówczesnego kapitana. Pod koniec władczego sezonu Cannavaro wygrał złota kula, stając się piątym Włochem, który kiedykolwiek to zrobił, i został wybrany FIFA Światowy Gracz Roku. Dziś mówimy o nim, Fabio, jego piłkarskiej historii i 2006 roku, który zasługuje na oprawę.
Kim jest Fabio Cannavaro?
Pytanie zgodne z prawem, dla laika. Cannavaro jest obecnie byłym piłkarzem, głównie obrońcą, ale w razie potrzeby także bocznym obrońcą.
Wśród najlepszych cech w repertuarze, znakowanie, przewidywanie i wyczucie czasu, zwłaszcza w powietrznym martwym ciągu, które wygrywał bardzo często, mimo że nie był szczególnie wysoki. Podczas mistrzostw świata w 2006 roku te parametry zostały znacznie wzmocnione, co pozwoliło mu grać na poziomie, którego nie osiągnął w swojej karierze. I dobrze widzieliśmy wyniki.
Kariera Fabio Cannavaro
Cannavaro, który ma neapolitańskie korzenie, rozpoczął swoje doświadczenie w tym sektorze młodzieżowym, debiutując w Serie A w 1993 roku iw następnym sezonie w Pucharze UEFA, strzelając swojego pierwszego gola przeciwko Milanowi. Następnie jest przenoszony do Parma, aby przywrócić warunki finansowe Neapolitańczykom. Wśród książąt może wykonywać swoje zadanie wraz z filarami takimi jak Buffon i Thuram, w jednej z najważniejszych linii obronnych w Europie. W rzeczywistości to nie przypadek, że w tym swoim doświadczeniu - które trwało siedem lat - zakończy mistrzostwa na drugim miejscu, w których Juve miało poważne trudności i zdobędzie Puchar UEFA, Puchar Włoch i Superpuchar Włoch.
W 2002 roku przeniósł się doInterpod dowództwem Hectora Cupera. Nie zaczyna się zbyt dobrze, wręcz przeciwnie, ale rozkręca się po drodze, wciąż gwarantując dobre wyniki. Jednak seria kontuzji będzie charakteryzować jego drugi sezon Nerazzurri w negatywny sposób, uniemożliwiając mu ciągłe wyrażanie siebie. Jak sam przyznaje, dwuletni okres dla Interu był najtrudniejszy w całej jego karierze. Od dużego do dużego, w 2004 roku wylądował na Juventus. Jego wydajność wzrasta. Do tego dochodzi kilka sporadycznych bramek, w tym jego pierwsza bramka w Juve – Empoli 2:1. Piemontczycy w tamtych latach zdobyli dwa tytuły mistrzowskie z rzędu, według których zostały one cofnięte po aferze z ich udziałem.
Aby uniknąć B, postanawia przenieść się do Real, zespół, z którym wygrał dwie Primera Division, nawet jeśli poniżej oczekiwań. Wygasając, wrócił do Juve, otrzymując bardzo chłodne powitanie od fanów, którzy nie wybaczyli mu opuszczenia statku poCalciopoli. Do tego dość słabo gra on i drużyna, która kończy rok na siódmym miejscu. Juve postanawia w czerwcu nie przedłużać kontraktu i sam się zwalnia. Cannavaro oficjalnie zakończy karierę w 2012 roku.
Mistrzostwa Świata 2006 i Złota Piłka
Jak powiedziałem, Mondiale Rok 2006 to szczyt jego piłkarskiej kariery. Jego krystalicznie czyste występy osiągnęły bardzo wysokie szczyty, tak bardzo, że obrona, którą prowadził, zebrała łącznie tylko dwa gole. w finale oStadion Olimpijski nie tylko został mistrzem świata, ale osiągnął 100 występów w reprezentacji. Dalej korona, przypisanie Srebrna piłka adidasahonor, jaki FIFA przyznaje drugiemu najlepszemu zawodnikowi turnieju.
Dzięki tym niezwykle godnym pozazdroszczenia sukcesom był w stanie zapewnić sobie Złotą Piłkę i nadal być ostatnim Włochem, który ją zdobył. I w rzeczywistości jest to dla niego nieco zaskakujący triumf, bo generalnie, gdy drużyna narodowa zdobywa mistrzostwo świata, nagroda jest przyznawana końcówce ofensywnej, sile napędowej, która przy dźwiękach bramek zmasakrowała przeciwników . Ale Włochy Lippiego były z tego punktu widzenia nietypowe. Toni strzelił dwie bramki, Totti jeden, ale prawdziwa siła tych elementów tkwiła w środku pola, a tym bardziej w granitowej obronie, którą tworzył m.in. również Gigi Buffon. W rzeczywistości zajmie drugie miejsce w wyścigu o Złotą Piłkę. Sporo kontrowersji wzbudziły osoby, które uznają to uznanie za wyraz inspiracji, asyst, goli, talentu. Zamiast tego zwyciężyła solidność miejscowego obrońcy. Jeden z nielicznych, który zdobył Złotą Piłkę. Nasza duma.
