Złoty Lew przyznawany wyłącznie kobietom: filmowi o kobietach, wyreżyserowanemu przez kobietę, jedynemu biorącemu udział w konkursie, którego główna aktorka zdobyła Puchar Volpi dla najlepszej aktorki. Złoty Lew za najlepszy film83. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Biennale w Wenecji przypisano to Kvinde Ukendt (Nieznana kobieta) duńskiej reżyserki – pochodzenia egipskiego – May el-Toukhy: "To film, który mówi o kobiecych ciałach jako polu bitwy, o niewidzialnych kobietach. Film, który było mi trudno nakręcić, nawet emocjonalnie. Dedykuję tego Lwa mojej nastoletniej córce, aby poznała siłę pasji i odwagi i wiedziała, jak użyć „swojego” głosu, by przemówić w imieniu tych, którzy zostali uciszeni.„: więc May el-Toukhy, która podziękowała jej i chciała, żeby „ona” była z nią na scenie główny bohater, bardzo podekscytowany Mathilde Arcel, która niedawno została nagrodzona Pucharem Volpiego.
"To jest bardzo ciężkie – powiedziała poruszona – I niespodziewanie. To moja pierwsza główna rola, mój pierwszy festiwal, moja pierwsza nagroda. To jak sen.Akcja filmu rozgrywa się po II wojnie światowej i porusza temat kobiet, które w czasie wojny nawiązały związki z żołnierzami armii okupacyjnych. Pod koniec konfliktu poniosły surowe konsekwencje, ponieważ ich zachowanie uznano za obrazę tożsamości narodowej.
Srebrne Lwy
Srebrny Lew Wielka Nagroda Jury (pod przewodnictwem Maggie Gyllenhaal, w składzie: Kaouther Ben Hania, Daniel Blumberg, Francesco Casetti, Xavier Giannoli, Shahrbanoo Sadat i Johnnie To) do koreańskiego filmu Ga-Neung-Han Sa-Rang (Możliwa miłość) Lee Chang-dong, powrócił do Wenecji po 24 latach. Opowiada o złożonej relacji między dwojgiem małżeństw, zmagających się z odmiennymi losami i ukrytymi pragnieniami. Srebrny Lew dla najlepszego reżysera dla Ilji Chrzanowskiego za film „Dau”, częściowo nakręcony na Ukrainie. Rosyjski reżyser-dysydent postanowił zadedykować nagrodę narodowi ukraińskiemu, „Kto walczy o pokój i wolność”. Plik Nagroda dla najlepszego aktora został przypisany do John Malkovich w filmie Dziki Koń Dziewięć przez Martina McDonagha.
Nagroda Specjalna Jury dla „Naza”
A Naza autorstwa Yuvala Abrahama i Rachel Szor (Wielka Brytania) otrzymał nagrodę Specjalna Nagroda JuryFilm dokumentalny, nakręcony nocą na dachach Tel Awiwu, ujawnia mechanizmy planowania zamachów bombowych w Strefie Gazy. Kilka dni temu, podczas pokazu w Sali Grande, film „25 minut” został uznany za najbardziej oklaskiwany. „The Guardian”, jeden z producentów filmu, opublikował wiele rewelacji z filmu w miesiącach po atakach z 7 października.
"Nie jest nam łatwo tu być. Nasze świadectwo jest takie, że wszyscy Izraelczycy powinni obejrzeć ten film„, powiedzieli obaj reżyserzy po otrzymaniu nagrody. Zgodnie z nagrodą przyznaną w zeszłym roku filmowi Głos Hind Radżaba – opowiadający o ostatnich godzinach życia małej dziewczynki uwięzionej w samochodzie w Strefie Gazy, za który przyznano jej Wielką Nagrodę Jury – Srebrnego Lwa.
„Dzieci małp” to jedyny włoski film, który zdobył nagrodę.
Skromny dochód ze sprzedaży filmów włoskich. Podwójna nagroda w sekcji Orizzonti za pojedynczy film, Dzieci małpy przez Tommaso Landucci: najlepszy scenariusz dla Tommaso Landucciego i Damiano Fenferta, najlepszy aktor Riccardo Scamarcio, który chciał zadedykować swoją nagrodę wszystkim ojcom na świecie, opowiedział historię ojca niepełnosprawnego dziecka i jego intymnego konfliktu między dwójką dzieci: jego prawdziwym i idealnym, wnukiem, który nie ma niepełnosprawności.
Wystawa jakościowa i publiczna
Umówienie się na wizytę w84. edycja Festiwalu Filmowego w Wenecji, która odbędzie się w dniach 1-11 września, prezes Biennale, Pietrangelo Buttafuoco, podkreślił sukces tych dziesięciu dni wspaniałego kina w Lido. W najnowszej edycji powiedział: „Z wieloma pozytywnymi sygnałami, po zeszłorocznej, rekordowej edycji. To był pokaz wysokiej jakości, który publiczność uważnie śledziła, także w mediach społecznościowych.„Wystawa nawiązująca do tego, co dzieje się na świecie i czego nie dało się uniknąć”Do jego obowiązku wolności, porównywania i krytycznego ducha".
(Zdjęcie główne: May el Toukhy, zdjęcie autorstwa Andrei Avezzù, dzięki uprzejmości Archiwum Historycznego Biennale w Wenecji)
