19 lipca przypada rocznica masakry na Via D'Amelio, w której zginął sędzia Paolo Borsellino i pięciu agentów eskorty. Po dwudziestu ośmiu latach wiele cieni i błędnych wskazówek nadal zanieczyszcza prawdę faktów.
Paolo Borsellino i przez D'Amelio
Echo masakry wciąż było silne Zdolny do 23 maja, który Palermo i Włochy, 19 lipca 1992, ponownie pogrążają się w terrorze. Nieustanny tam tom zapowiada atak terrorystyczny – mafijny. Sędzia Paolo Borsellino i jego eskorta umierają. Pod numerem 21, przy via D'Amelio, domu matki sędziego, czekał na niego samochód wypełniony materiałami wybuchowymi. Fiat 126, który później okazał się skradziony, o godzinie 16:58 spowodował piekielną eksplozję. "Piekło", w rzeczywistości, jest słowem używanym przez Antonino Vullo, jedynego ocalałego agenta eskorty magistratu, do opisania tych dramatycznych chwil.
W czasie epidemii, oprócz sędziego, zajęty Giovanni Falcone, w największym dochodzeniu antymafijnym w historii Włoch, zginęło pięciu agentów towarzyskich. Wszyscy członkowie Policji Państwowej, Agostino Catalano, Vincenzo Li Muli, Walter Eddie Cosina, Claudio Traina i Emanuela Loi: Pierwsza policjantka, która brała udział w służbie eskortowej i jako pierwsza została zatrudniona.
Paolo Borsellino zajęty człowiek
Paolo Borsellino z Palermo, urodził się w popularnej dzielnicy kalsa, wraz z Giovannim Falcone uważany jest za czołową postać w walce z mafią zarówno w kraju, jak i za granicą. Jego klasyczne wykształcenie prowadzi go do zapisania się na Wydział Prawa Uniwersytetu w Palermo. W czasie studiów aktywnie działał w ruchach studenckich. Ukończył z wyróżnieniem w wieku zaledwie dwudziestu dwóch lat. Jego ojciec zmarł wkrótce potem, zobowiązując go do prowadzenia rodzinnej apteki, czekając, aż jego siostra Rita skończy studia.
Tymczasem w 1963 roku wygrał konkurs sędziowski, stając się najmłodszym sędzia Włoch. Rozpoczyna podróż złożoną z prestiżowych zadań, które doprowadzą go do 1975 wBiuro Edukacji sądu w Palermo i współpracować z Rocco Chinnici. A w 1980 obok Kapitan Basile, kontynuować śledztwo mafijne zainicjowane przez Borys Giuliano. W tych latach Chinnici założył „baza antymafijna”. Byli tego częścią Giuseppe di Lello, Leonardo Guarnotta i oczywiście Giovanni Falcone i Paolo Borsellino.
L'esperienza del basen antymafijny
Doświadczenie Paolo Borselino, Giovaniego Falcone i innych sędziów śledczych w grupie antymafijnej otworzyło ważna karta w historii Włoch, Porozmawiajmy o Maksymalny proces w Palermo który prowadził do baru 475 oskarżonych o przestępstwa mafijne, korupcję, zabójstwa, handel narkotykami, wymuszenia. Praca magistratów poruszyła opinię publiczną, skupiając wzrok na problemie, którego często woleli nie dostrzegać. Si odkrył ogromną puszkę Pandory, która zawierała najbardziej haniebne interesy i intrygi.
Ostateczny wyrok wielkiego procesu odbył się w 1992 roku. Rok, który stał się straszny i tragiczny. Wielkie osiągnięcia o sprawiedliwość były przyćmione atakami, morderstwami i mafijnymi masakrami. Zaczęło się odzabójstwo czcigodnego Salvo Limy. Potem nastąpiła masakra Capaci z 23 maja i 19 lipca na via D'Amelio. Wszystkie przestępstwa zgłoszone przez „Uzbrojona falanga” ale które teraz, po latach, wiadomo, że były rozkazywane i dowodzone przez szefa Salvatore Riina.
Po dwudziestu ośmiu latach oczekuje się sprawiedliwości
Dwadzieścia osiem lat po tym strasznym roku wiele cieni wciąż kładzie się na historii tego okresu i mafijnych masakr. Capaci i via D'Amelio były wyzwaniem dla państwa dla przestępczości zorganizowanej. Wygląda na to, że niepodważalne dowody zostały anulowane i zniknęły. Tak jak słynny zniknął z miejsca masakry na Via D'Amelio czerwony pamiętnik które sędzia Borsellino zawsze miał przy sobie i które zawierały podstawowe elementy śledztwa.
Po dwudziestu ośmiu latach wszyscy nadal domagamy się sprawiedliwości. Dla Falcone, Borsellino, agentów eskorty, ale dla wszystkich niewinnych i ludzi zaangażowanych w uczynienie tego świata bardziej sprawiedliwym i czystszym, którzy zamiast tego zginęli z rąk pozbawionych skrupułów przestępców. Dzisiejsze Włochy z pewnością bardzo różnią się od tych z 1992 roku. Należy mieć nadzieję, że sprawiedliwość i prawda może znaleźć odpowiednie miejsce.
