Opowieść Massimo Racitiego
Czasami zdarza się, że w prawdziwym życiu niektóre historie są bardziej filmowe niż te przedstawione w filmie.
Jednym z nich jest Vincenzo i Luisa Argnani, dwoje moich prapradziadków ze strony matki, którzy pod koniec XIX wieku wyemigrowali najpierw do Brazylii, a następnie do Argentyny, zabierając ze sobą troje z pięciorga dzieci. Pozostała dwójka pozostała w Emilii-Romanii i od nich pochodzi linia, do której ja należę.
Ta osobliwość sprawia, że historia migracji mojej rodziny nieco różni się od historii wielu potomków emigrantów, którzy często rodzą się za granicą. Ja natomiast urodziłem się i wychowałem we Włoszech. Jednak od dzieciństwa czułem silny pociąg do Ameryki Południowej, niczym atawistyczny impuls, trudny do racjonalnego wyjaśnienia, który z czasem okazał się zaskakująco szczęśliwy.
Kiedy zacząłem prowadzić badania, aby odtworzyć historię moich pradziadków i napisać Podróże i przeznaczenia, mojej pierwszej powieści, zdałem sobie sprawę, że nie podążam jedynie za znaną historią, ale za fragmentem wspólnej historii milionów Włochów. Im bardziej się w nią zagłębiałem, tym bardziej wciągała mnie ich przygoda.
Studiowałem warunki życia emigrantów z końca XIX wieku, niekończące się podróże na pokładach ogromnych liniowców oceanicznych zmierzających w nieznane, nadzieje i lęki tych, którzy wyruszali bez pewności powrotu. To był prawdziwy skok w przeszłość, ponowne odkrycie historii, którą czułem jako swoją, ale którą do tej pory znałem jedynie powierzchownie, historii, o której wspominałem za każdym razem, gdy przejeżdżałem z rodzicami obok starego, teraz opuszczonego domu, w którym Vincenzo i Luisa mieszkali przed emigracją.
Najgłębsze emocje przeżyłem, gdy znalazłem ich nazwiska w internetowym archiwum Muzeum Imigracji w São Paulo. Otworzyłem plik PDF i na ekranie pojawił się dokument rejestracyjny z portu Santos w Brazylii. W tym momencie uświadomiłem sobie, że podczas gdy nieznany urzędnik spisywał te nazwiska, Vincenzo i Luisa byli tam, we własnej osobie: ona z najmłodszym dzieckiem na rękach, mąż i dwójka pozostałych dzieci u boku, właśnie wylądowali w zupełnie nowym świecie.
Do dziś utrzymuję kontakt z moimi dalekimi argentyńskimi kuzynami, którzy stali się sobie zaskakująco bliscy dzięki mediom społecznościowym i możliwości podróżowania z łatwością niewyobrażalną ponad sto lat temu. To rażący kontrast w porównaniu z tymi powolnymi, żmudnymi i nieuniknionymi przeprawami przez ocean.
In Podróże i przeznaczenia Opowiedziałem dokładnie to: historię części mojej rodziny. Ale to także historia wielu innych rodzin, które w tym samym okresie historycznym wyemigrowały do Ameryki Południowej. Czasy się zmieniają, miejsca się zmieniają, ale dynamika pozostaje ta sama. Być może dlatego, mimo że jest to osobista historia, książka porusza tematy uniwersalne i przemawia do czytelników oddalonych od siebie językiem i geografią, a jednocześnie zaskakująco bliskich sobie doświadczeniem.
W książce historia Vincenza i Luizy przeplata się z historią Sebastiana, mojego narracyjnego alter ego, który opowiada o kolejnej migracji, tym razem w czasach współczesnych. To prawdziwa historia z okresu, kiedy zacząłem podróżować do Ameryki Południowej w poszukiwaniu siebie i nowej ścieżki kariery. Bardziej współczesna opowieść, głęboko refleksyjna, a momentami humorystyczna, w której z zaciekawieniem obserwujemy, jak ponad wiek później ja również odnalazłem tam nową drogę, dzięki miejscom, które moi przodkowie odwiedzili tak dawno temu.
Niezależnie od tego, czy to konieczność, praca, turystyka, czy po prostu tymczasowa przeprowadzka, podróż niesie ze sobą nieuniknione spotkanie z czymś nowym. A każde spotkanie, w taki czy inny sposób, nas zmienia.
Dzięki sprzedaży online i tłumaczeniom książki na inne języki, jestem pod wrażeniem tego, jak ta historia dociera do czytelników na całym świecie, być może potomków emigrantów, takich jak ja. Myśl, że te szlaki otwarte ponad wiek temu mogą nadal istnieć, w innych formach, daje głębokie poczucie ciągłości historiom tych, którzy odeszli.
Podróże i przeznaczenia To nie tylko historia Vincenza i Luizy. To historia Włoch, które składają się z wyjazdów o świcie i bezpowrotnych powrotów o zmierzchu, z walizek zbyt ciężkich do udźwignięcia na ramionach, ale zbyt lekkich, by pomieścić całe życie, z pożegnań szeptanych tak, by nie stały się nieznośne. Że Włochy również są częścią naszego dziedzictwa kulturowego, z wielu tajemniczych powiązań, które z biegiem czasu ukształtowały nasze życie.
zostaw komentarz (0)