Minął rok od śmierci Andrei Camilleri. Pamięć o nim jest zawsze żywa, a dzięki jego twórczości wciąż słychać echo jego ochrypłego głosu i liczne perypetie jego bohaterów. W dniu jego śmierć, 17 lipca, dzięki wkładowi Ministerstwa Dziedzictwa Kulturowego i Działalności, w całych Włoszech zaplanowano niezliczone spotkania. Wzbogacenie tego wszystkiego stanowi wydanie jego najnowszej, niepublikowanej powieści. Oczekiwane zakończenie udanej serii Montalbano, pt „Riccardino”.
Camilleri życie poświęcone kulturze
Perypetie jego bohaterów są zwierciadłem jego intensywnego życia. Camilleri poświęcił się całkowicie kulturze. Zaczął pracować w bardzo młodym wieku jako pisarz i reżyser teatralny współpracując i zaprzyjaźniając się z młodymi aktorami, którzy później stali się celebrytami. Pisze opowiadania i wiersze. Część z nich zostanie opublikowana w antologii pod redakcją Józefa Ungarettiego. Ma intuicję inscenizacja sztuki Samuela Becketta po raz pierwszy we Włoszech, którego nawet wyreżyseruje w wersji telewizyjnej.
Świetna intuicja i sycylijski towarzyszy mu upór. W 1954 rozpoczął swoją współpraca z Raiem jako scenarzysta i autor niezliczonych programów. W tym czasie uczył w Eksperymentalne Centrum Kinematografii i Narodowa Akademia Sztuki Dramatycznej. On będzie miał nawet bardzo młodego Lucę Zingarettiego jako ucznia. Niemalże prorocze spotkanie wielkiej więzi, jaka między nimi powstanie, także dzięki wydarzeniom najsłynniejszego komisarza literatury i telewizji.
Andrea Camilleri i Salvo Montalbano
Montalbano pozwoliło Camilleri osiągnąć najwyższe szczyty popularności. Stał się fenomenem literackim. Jego książki, w tym powieści historyczne, sprzedano około 31 milionów egzemplarzy. Nieoczekiwany sukces, biorąc pod uwagę, że Camilleri zaczął pisać przygody Salvo, Livii i komisariacie Vigata, gdy miał już ponad 70 lat. Camilleri z Montalbano podbiła szerokie grono czytelników, do których się zbliżyła trudny, ale jednocześnie zrozumiały język.
Językowi sycylijskiemu udało się dotrzeć do milionów czytelników na całym świecie. Camilleri, mądry iw ostatnich latach ślepy, uwielbiał powtarzać, że komisarz, który uczynił go sławnym „skończy się ze mną”. Stąd dokładnie rok po jego śmierci wychodzi ostatni odcinek, zakończenie wyczekiwane przez wszystkich, nawet z odrobiną goryczy, wydany przez Sellio „Riccardino”, napisany w wieku 80 lat i do tej pory przeleżał w szufladzie w księgarniach.
Ukazała się nieopublikowana powieść „Riccardino”.
W Palermo z okazji wydania książki, specjalne wydarzenie „Świt Riccardino” odbyła się 5 lipca o godzinie 16 rano w akwarium lilii wodnych Ogrodu Botanicznego. Lektura kilku stron wychodzącej książki, która odbiła się echem od atmosfery komisariatu policji Vigata. Gigi Borruso, Filippo Luna, Salvo Piparo i Vincenzo Pirrotta czytali prozę Camilleriego pod kierownictwem artystycznym Sandro Tranchiny.
Camilleri zadziwia tym zakończeniem, porównując Montalbano i jego literackie i telewizyjne alter ego. Intuicji, którą zrozumiemy czytając spisane strony, w których poprowadzi nas kreatywność i oryginalność autora. Wielu z nas ma nadzieję, że Salvo w końcu się zdecyduje i poślubi swoją Livię, ale kto wie! Po 30 książkach poświęconych komisarzowi, pieczołowicie przechowywana w szufladzie powieść Elviry Sellerio odsłoni przed nami wiele tajemnic, a być może nadal będzie trzymał w napięciu.
Tejrezjasz był wyświetlany we włoskich kinach
W dniu pierwszej rocznicy, dzięki cennemu zainteresowaniu Ministra Dziedzictwa Kulturowego i Działalności, Dario Franceschinii promowane przez Piccolo Teatro di Milano i włoskie Teatry Narodowe, „Rozmowa o Tejrezjaszu” będzie wyświetlany we włoskich kinach. Spektakl wystawiony i nagrany tylko w Teatr Grecki w Syrakuzach w zeszłym roku i napisane i w interpretacji Andrei Camilleri pod kierunkiem Roberto Andò.
Minister powiedział, że pokaz jest cennym wkładem „który przywraca witalność i inteligencję niezwykłego autora, wyświetlany w Teatrach Narodowych dla tej inicjatywy. I mam nadzieję, że przyłączy się do niej jak najwięcej rzeczywistości, aby oddać hołd temu wielkiemu autorowi, który wciąż zachwyca nas swoją twórczością”. To sposób na upamiętnienie wielkiego człowieka naszych czasów, kulturalnego, wrażliwego człowieka, którego nawet ślepy widział sercem i duszą i którego słowa pieścił jego głos pochłaniany przez papierosy wciąż mogą skłaniać do refleksji i czemu nie skłaniać do refleksji to, co najlepsze.
