Słynne sycylijskie danie uliczne, przyrządzane z ryżu i przyprawiane na wiele sposobów. Wytrawne par excellence, z kilkoma słodkimi wariantami, ale niezbyt popularne. Mowa o arancinie. Właściwie, omawialiśmy już ten złocisty, chrupiący i pyszny supplì w książce „Święta Łucja i jej święto” w Palermo. dzień arancinyw Symfonia na arancini oraz w Dzień Świętej Łucji w Palermo: mała legenda i dużo jedzeniaDziś zajmiemy się ożywioną debatą na temat jej nazwy. Arancina w Palermo, arancino w Katanii. Kobieta w zachodniej Sycylii, mężczyzna we wschodniej. To jeden z najbardziej kontrowersyjnych tematów w świecie gastronomii. ArancinA czy ArancinO? Oto jest pytanie.
Początki Arancina lub Arancino
Wszystko zdaje się zaczynać od Arabów. Między IX a XII wiekiem to oni wprowadzili na Sycylijczyków zwyczaj zwijania ryżu w kulki. szafran na dłoni, nadziewany jagnięciną. Jednak literatura, kroniki, słowniki, teksty etnograficzne i książki kucharskie wspominają o tym daniu dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Wydaje się, że narodziło się ono w tym stuleciu jako placek ryżowy, który niemal natychmiast przekształcił się w wytrawny przysmak. Nazwa supplì według Salvatore C. Znaleziono w O arancino/arancina, mogło wynikać nie tylko z kształtu pomarańczy, ale także z jej koloru.
W języku sycylijskim słowa oznaczające nazwy kolorów tworzone są z podstawy nominalnej i przyrostka –inui: Pomarańczowy „pomarańczowy”. W dialekcie sycylijskim owocarancio è aranżacja i staje się arancio w regionalnym języku włoskim. W dialekcie aranżacja ('arancia') odpowiada zdrobnieniu Pomarańczowy dla „małej pomarańczy”, Pomarańczowy W regionalnym języku włoskim. Stąd rzeczownik rodzaju męskiego używany w odniesieniu do „ryżu” (supplì). Rozróżnienie rodzaju w standardowym języku włoskim – żeńskie dla nazw owoców i męskie dla nazw drzew – pojawiło się dopiero w drugiej połowie XX wieku.
Zwolennicy arancino vs. arancina
Anglicy nie mają wątpliwości: jedzenie uliczne jest męskie. Opublikowano wOxford English Dictionary, jeden z najbardziej prestiżowych słowników na świecie, jako arancino, liczba mnoga arancini, jest zdefiniowany „kulki ryżowe z pikantnym nadzieniem, panierowane i smażone, zazwyczaj podawane jako przystawka lub przekąska”". Ministerstwo Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej stosuje ten termin na liście tradycyjnych włoskich produktów rolno-spożywczych arancini ryżowe. Dodano znanego pisarza Andreę Camilleriego z jego inspektorem Montalbano (Gli Arancini Montalbano, 1999) sprawiło, że „arancino” stało się dla większości Włochów powszechnie znaną nazwą tego przysmaku.
Jedyny certyfikat dla Arancina Występuje w literaturze końca XIX wieku w Wiceprezes (1894) Federico De Roberto z Katanii: „arancynowy „porcji ryżu, każda wielkości melona”. termin arancyna odnotowano w słowniku Zingarelli z 1917 roku („zapiekanka z ryżem i mielonym mięsem na Sycylii”) oraz Panziniego w wydaniu z 1927 roku. Następnie przyjęła się nazwa arancino.
Obchody arancinA
Davide Enia, dramatopisarz, aktor i powieściopisarz z Palermo, doskonale wyraził uczucia mieszkańca Palermo, który staje przed arancini:
Chrzest z poprawnością jest gestem pokory wobec wyjątkowości potrawy,
bo my, którzy jemy arancini, nie,
nie lubimy (tylko) arancini, samowystarczalnej kuli.
Nie.
ŚWIĘTUJEMY arancini
czcimy ją,
Ona i jej słoneczna krągłość, kula z ciała lub masła, kula, mała pomarańcza, kobieca. Reszta, reszta nie istnieje przed arancinA.
Nawet komicy mają swoje zdanie
Nawet komicy z Palermo chcieli wesprzeć tę akcję. Roberto Lipari w 2015 roku został zainspirowany Gwiezdnymi Wojnami i po walka z arancini i arancine Ostatecznie zgadza się ze swoim oponentem, że mieszkańcy Palermo i Katanii mogą usiąść przy jednym stole i zjeść pyszne supplì. W 2018 roku, jako gość audycji radiowej, wyjaśnia, że nazwa arancina pochodzi od kształtu owocu i dlatego wymawia się ją „arancina”. Mieszkańcy zachodniej Sycylii wymawiają ją „arancino”, ponieważ inspiracją dla nich jest drzewo owocowe – pomarańcza.
W żartobliwym tonie, czerpiąc inspirację z filmów dokumentalnych Alberto Angeli, w 2019 r. Luźna reszta chcą, jako moralny obowiązek, upowszechniać słowo arancina coraz szerzej. Korzystają ze słowników dialektalnych i włoskich oraz przeprowadzają wywiad z historykiem języka włoskiego. Warto przeczytać to badanie, które wyjaśnia, że osoby używające formy męskiej italianizują model dialektalny (arancinu staje się arancino), podczas gdy ci, którzy mówią arancina, używają modelu włoskiego (arancia, mała pomarańcza, a następnie arancina). Aby to wyjaśnić, udają się do siedziby Accademia della Crusca. Podczas gdy słownik Zingarelli wymienia słowo arancina w 1917 roku, termin arancino pojawia się w 1942 roku i od tamtej pory pozostaje w słownikach, prawdopodobnie dlatego, że jest to najpowszechniejsza forma.
wnioski
Podsumowując badania w sektorze językowym, można stwierdzić, że ktokolwiek powie Pomarańczowy Italianizuje dialektalny model morfologiczny, podczas gdy ktokolwiek mówi Arancina Proponuje ponownie standardowy model włoski. Dwie wersje arancio e pomarańczowy współistnieją, przy czym w piśmie dominuje forma żeńska, natomiast w odmianach regionalnych używanych w większej części półwyspu bardziej rozpowszechniona jest forma męska.Akademia Crusca orzekł, że obie formy są poprawne. Możemy tylko kontynuować jedzenie i dyskusję, nie znajdując rozwiązań. Niech żyje arancin-!!
