Filmy nakręcone w stolicy Etny przywołują cały urok miasta poprzez jego ulice, zabytki i artefakty. Filmy te ukazują również sprzeczności społeczeństwa południowych Włoch, wezwanego do porzucenia starych konwencji społecznych i ewolucji. Sztuka radzenia sobie To film, który ukazuje to wszystko: urok miasta i przyzwyczajenia przeciętnego mieszkańca Katanii.
Zawartość filmu
Rosario Scimoni, zwany Sasà, grany przez Alberto Sordi, to człowiek niezdolny do wykorzystania jakichkolwiek konstruktywnych umiejętności, by utorować sobie drogę w życiu. Jedynym narzędziem, którym posługuje się od dziesięcioleci, jest karierowiczostwo. Sasà zmienia partie polityczne z całkowitą powierzchownością, w zależności od kontekstu społeczno-politycznego. Celem jest zawsze uzyskanie osobistych korzyści. Z klasy notabli, z której się wywodzi, przechodzi do socjalizmu, przechodząc przez faszyzm w ciągu dwudziestu lat, zanim po wojnie zostaje chadekiem. Jego oportunizm kończy się aresztowaniem za oszustwo związane z bogatym mężczyzną z Katanii, niegdyś członkiem kasty notabli.
Sasà jest również karierowiczem w związkach z kobietami: nawiązuje romantyczne znajomości, kierując się politycznymi i ekonomicznymi korzyściami.
Miejsca filmowania i scenariusz filmu
Sztuka radzenia sobie Film powstał w 1954 roku, reżyserem jest Luigi Zampa, a scenariusz i fabułę napisał Vitaliano BrancatiKamera przemierza różne miejsca w duszy Katanii, której urok ujawnia się w czerni i bieli. Piazza Duomo z Liotru na pierwszym planie, rzut oka na Via Crociferi z łukiem, Piazza Dante z benedyktynami. I znowu wejście do Villa Cerami, Fortino i fragmenty Via Sangiuliano. Zanurzenie się, poprzez te znaleziska, w to, jak wyglądało społeczeństwo Katanii na początku XX wieku.
Sztuka radzenia sobieCo więcej, reprezentuje, choć komicznie, wszystkie zmiany, jakie zaszły w tamtych dekadach. Społeczeństwo, które ewoluowało, choć z trudem, ze względu na ważne wydarzenia historyczne (faszyzm i dwie wojny światowe). Pozostawiły one jasny przekaz: porzućcie posłuszeństwo wobec monarchii.
Wiadomość pozostawiona przez „Sztuka radzenia sobie” z jego bohaterem
Sasà to zarówno karierowicz, jak i prostak. W przeciwieństwie do otaczających go ludzi, którzy są naprawdę bystrzy, jego naiwność aż bije po oczach. To połączenie wydaje się oksymoronem, ale nim nie jest. Bohater reprezentuje przeciętnego mężczyznę, który dąży do kariery, ponieważ w kontekście, w którym żyje, jest do tego przyzwyczajony. Alberto Sordi w doskonały sposób wciela się w kontrowersyjną postaćAktor, jak zawsze, wyśmiewa powierzchowność i przeciętność przeciętnego Włocha.
Sztuka radzenia sobie To przykład na to, że komedia filmowa może być konstruktywna, a nie głupia. Inteligentna komedia, która kpi z konwencji społecznych, a przez to skłania do refleksji i śmiechu jednocześnie.Film znajduje się na liście 100 włoskich filmów do uratowania.
