Lina Wertmuller, królowa kamery. Pogrzeb wielkiego reżysera, który zmarł dziś w wieku 93 lat, odbędzie się w najbliższą sobotę, 11 grudnia, w Kościele Artystów w Rzymie. Dom pogrzebowy będzie czynny jutro w sali Protomoteca w godzinach od 10 do 20. Wejście od strony klatki schodowej Vignola będzie możliwe zgodnie z obowiązującymi przepisami antycovidowymi.
Lina Wertmuller, legenda kina
„Legenda włoskiego kina odchodzi wraz z Liną Wertmüller. Świetna reżyserka, która robiła filmy pełne ironii i inteligencji, pierwsza kobieta nominowana do Oscara dla najlepszego reżysera”. Napisał to na Twitterze burmistrz Rzymu Roberto Gualtieri. Il minister kultury Dario Franceschini powiedział: „Włochy opłakują śmierć Liny Wertmüller, reżyserki, która swoją klasą i niepowtarzalnym stylem odcisnęła trwałe piętno na naszej i światowej kinematografii. Oscara za całokształt twórczości w 2020 roku, miał za sobą długą i intensywną karierę, dostarczając nam dzieł, z którymi każdy z nas pozostanie na zawsze związany. Dziękuję Lin".
Oklaski Izby Deputowanych
Sala Izby Deputowanych złożyła ostatni hołd Linie Wertmuller długimi brawami. Zastępca Luciano Nobili przekazał wiadomość o zaginięciu znanego reżysera. „W 1977 roku była pierwszą kobietą nominowaną do Oscara za reżyserię za ten film „Pasqualino siedem piękności”. Przed Jane Campion, Kathryn Bigelow lub Sofia Coppola który później uznał, jak ważny był przykład i praca Liny Wertmuller. w 2020 r – podkreślił poseł – otrzymał Oscara za swoją karierę, bardzo ważne uznanie, które uhonorowało jego kino, jego twórczość i nasz kraj. Myślę, że wszyscy Włosi zapamiętają ją ze względu na jej filmy, inteligencję i charakter oraz jej wielką umiejętność łączenia zaangażowania politycznego i wielkiego sukcesu popularnego”.
„Zawsze piszę, ponieważ klucz do wszystkiego jest w opowieściach”
Arcangela Felice Assunta Wertmuller von Elgg Spanol von Braueich, urodziła się w stolicy 14 sierpnia 1928 roku. Arystokratyczne i szwajcarskie korzenie, żona scenografa Enrico Joba, była pierwszą kobietą w historii nominowaną do Oscara w 1977 roku dla najlepszego reżysera. Ale także za najlepszy film zagraniczny i najlepszy scenariusz. Film kandydujący był właśnie Pasqualino Siedem piękności. Il Kino jest dla niej sceną, na której można potępić i odważnie zmierzyć się z aktualnymi problemami, zarówno politycznymi, jak i społecznymi, ewolucji obyczajów. Tematy zawsze traktowane z rozwagą i wielką ironią. Jego drugą wielką pasją była opera. Carmen w San Carlo w Neapolu na inaugurację sezonu 1986-87 i bohème w Operze Ateńskiej w 1997 roku nosi jego podpis.
A także kilka innych scenariuszy scenicznych i reżyserii. Wśród nagród, oprócz Oscara za całokształt twórczości, m.in Nagroda Flaiano Za całokształt twórczości (2008), reż Złoty Glob Za całokształt twórczości (2009), reż David di Donatello Za całokształt twórczości (2010). I znowu rycerstwo Wielkiego Krzyża Orderu Zasługi Republiki Włoskiej. Wertmuller otrzymał również dwa honorowe obywatelstwa gmin Neapol i Minori. W wywiadzie stwierdził: „Bardziej niż to, co było, lubię myśleć o tym, co zrobię. Może kolejny film, mam wiele projektów w przygotowaniu i może kolejna autobiografia. Zawsze pracuję i piszę, każdego dnia, ponieważ klucz do wszystkiego jest zawsze tam, w opowiadaniach”. Wspaniała lekcja także dla przyszłych pokoleń.
(Na okładce zaginiony reżyser – fot. Oficjalna strona Facebooka)
