La Gioconda (nazywane również "Mona Lisa"), niekwestionowanym arcydziełem Leonardo Da Vinci, zawsze była przedmiotem nowych badań, z często zaskakującymi wynikami. To dzięki pracy ekspertów na światło dzienne wyszły nowe, ciekawe szczegóły, które to umożliwiły zrekonstruować historię obrazu i jego"temat enigmatyczny”. Wśród najnowszych prac jest poszukiwanie Annalisa DiMaria, członek Rada Dyrektorów Klubu UNESCO we Florencji, a także jeden z czołowych znawców Leonarda da Vinci. Badania naukowca koncentrowały się na sylwetce Lisa gherardini, czyli kobieta uwieczniona na słynnym obrazie, uwieczniona dzięki Leonardowi. Badaczowi udało się potwierdzićtożsamość Gioconda, analizując rysunek Leonarda zatytułowany „Głowa kobiety", posiadany przez Galeria Akademii Weneckiej.
Jeden z pierwszych, który wysunął tezę, że Mona Lisa była żoną Lisy Gherardini Francesco del Giocondo, to było Giorgio Vasari. Żaden "Życie najwybitniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów” (1550), Vasari napisał: „Leonardo zlecił namalowanie portretu Mony Lisy, swojej żony, dla Francesco del Giocondo; i cztery lata więzienia pozostawił niedoskonały, którego dzieło jest dziś w posiadaniu króla Francji Franciszka w Fontanbleo”. Kolejna wskazówka w tym sensie pojawiła się dzięki dr Armina Schlechtera, dyrektor Biblioteki imUniwersytet w Heidelbergu. W rzeczywistości w 2005 roku Schlechter odkrył notatki florenckiego urzędnika, Agostino Vespucciego, sięga 1503"(Jak) malarz Apelles. Podobnie Leonardo da Vinci we wszystkich swoich obrazach, na przykład dla głowy Lisy del Giocondo i Anny, matki Matki Boskiej” ( red. „Św. Anna, Dziewica z Dzieciątkiem z barankiem”, 1503 – 1519, Luwr).
Twarz Mona Lisy na szkicu Leonarda
Annalisa Di Maria porównała te dwie prace z tzw Szkic Leonarda, ujawniając pewne oczywiste i interesujące cechy wspólne. Według badacza w rzeczywistości w „głowa kobietyLeonarda: «rysy Mona Lisy rozświetlają się w grze światła i cienia; te same usta z zagadkowym uśmiechem, jasne czoło, długi, cienki nos, wyraźny przedziałek z woalką na karku. Jej pulchne, opadające ramiona rysują ten sam dekolt w identycznej budowie». To znaczące odkrycie. Dzięki analizie tego studium przygotowawczego Annalisa DiMaria udało się wyjaśnić odniesienie do Agostino Vespucci. Mona Lisa to model używany do malowania Sant'Anna (prace powstały w tym samym okresie). Mistrz florencki dopiero później modyfikował niektóre szczegóły, w tym rysy twarzy, wyraz twarzy, ułożenie czy fryzurę.
«L 'cała kompozycja Mony Lisy – podsumowała badaczka Annalisa Di Maria – jest symbolicznym przypomnieniem starożytności, stuły, haftów, górzystego krajobrazu przywodzącego na myśl Greków, miejsce siedziba bóstw. Boska mądrość emanuje z tej postaci i zachęca do kontemplacji. Tajemnicza i mglista atmosfera, która dotyka rzeczywistości i nierzeczywistości, wyraża przejście między dwoma światami. Jak duchowy autoportret, Leonardo da Vinci, poprzez Mona Lisę, objawia swoją duszę i dzieli się swoimi wiernymi neoplatońskimi myślami, w których „duch nigdy nie umiera”. Ta transcendentna, podróżująca w czasie praca czyni duszę Leonarda da Vinci nieśmiertelną, reinkarnując jego ducha na zawsze».
