Po prostu fajny sposób na naukę. Oczywiście, aby uczyć się biologii, chemii, fizyki i historii trzeba przyłożyć rękę do książek i zeszytów. Ale jest to zdecydowanie bardziej zabawne i niewątpliwie niezapomniane (pod każdym względem), kiedy to robisz dosłownie „ubrudzić sobie ręce” razem z bliskimi „Dziadkowie ogrodnicy”.
Tak robią niektóre dzieci szkół podstawowych w rejonie Caserta z projektem Horticultura, natomiast opiekują się swoimi ogrodami edukacyjnymi zlokalizowanymi w parkach m.st muzea i stanowiska archeologiczne powierzchni.
Uczymy się bawiąc z Horticultura
Tak więc wiele dzieci zagrożonych „ubóstwem edukacyjnym”, które nigdy nie były w muzeum, nawet jeśli mieszkają po sąsiedzku, zna stanowiska archeologiczne i obiekty artystyczne o bogatej historii. Uprawiając ziemię, uczą się ją szanować. Rozumieją, że daje nam to tak wiele owoców odkryć ich historyczne korzenie kulturowe i wspólnie z dorosłymi pielęgnują wspólne dziedzictwo. Jak wyjaśnia Paola Pascale, kierownik projektu, jest jeszcze więcej: oprócz uczenia się w bardzo praktyczny sposób „całego procesu od siewu do zbioru”, mówią chemii, fizyki i biologii, ale także historii. „Uczymy się również lepiej wyrażać siebie po włosku, spotykać się z innymi dziećmi i współpracować”.
Rolnictwo, sztuka i archeologia. I nie tylko…
Projekt rozwija się w parku im Reggia Caserta, w tym Archeologiczne Pompeje, w amfiteatrze i muzeum archeologicznym imstarożytna Kapua oraz w Casale di Teverolaccio del Muzeum Archeologiczne Atellan. Około 400 uczniów ze Szkoły Podstawowej „A. Calcara” z Marcianise, „Alessio Simmaco Mazzocchi” z Santa Maria Capua Vetere. Oraz Dyrekcji Dydaktycznej Orta di Atella i Drugiego Koła Dydaktycznego w Pompejach, w sercu Kraina pożarów. Miejscem, w którym szczególnie ważne jest wychowanie do piękna, do ekologii, która naprawdę służy człowiekowi, do „odpowiedzialności za wartości wspólnotowe”.
Ogrody są również cenną okazją do utrzymywania kontaktu z mieszkańcami „dziadkowie warzywniacy”, seniorów, którzy dbają o ich stałą pielęgnację. The małżeństwo międzypokoleniowe dzieci i osób starszych to kolejna bardzo ważna dziedzina edukacji.
„Dziadkowie-spożywczy” stworzyli Horticultura
Obszar bogaty w wiedzę, ludzkie ciepło i nową witalność dla tych, którzy wiele już za nim przeżyli i mogą ponownie zrobić z niego dobry użytek, nawet gdy społeczeństwo grozi, że go „odrzuci”. A właściwie projekt narodził się właśnie ze starszych. Od 2010 roku obok ul Casale del Teverolaccio, siedemnastowieczny budynek szlachty, który spędzał czas w budynku Succivo, znajduje się spora liczba ogrodów społecznych. Opiekują się nimi emeryci w niestabilnych warunkach. „Kiedy dzieci ze szkół w rejonie Caserta przyjechały odwiedzić Casale”, powiedział Ivan Esposito, kierownik ds. uprawia się, jak się sieje, jak się przygotowuje ziemię. W ten sposób otrzymali praktyczne nauki, ale także odkryli historie o starożytnym posmaku, które dla ich uszu brzmią jak cudowne bajki”.
Uczą się dzieci i seniorzy
Dziś starszyzną tego miejsca są „dziadkowie ogrodnicy” Horticultury. A bez ich nieustannej pracy „nie byłoby użytkowego ogrodu, w którym maluchy mogłyby wykonywać swoje zajęcia. Uczą dzieci wszystkiego. Są na emeryturze, nie są bierni, wręcz przeciwnie zmotywowany i hojnytej hojności, która generuje innowacje społeczne”. Ale dzieci też uczą. Cyfrowi tubylcy „z taką samą cierpliwością i miłością przybliżają osoby starsze do świata technologii informatycznych. Wprowadzają ich w korzystanie z Aplikacji do pielęgnacji ogródka warzywnego czy zdrowego odżywiania”.
Horticultura następnie rozszerzyła się o inne miejsca muzealne. Interdyscyplinarna edukacja w ramach projektu jest kontynuowana nawet wtedy, gdy ziemia spoczywa lub produkty inkubują się, wyjaśnia Esposito. W takich chwilach „pracujemy nad edukacją ekologiczną, nad zdrowym odżywianiem. Przeprowadza się serię eksperymentów z fizyki lub botaniki, aby dzieci zrozumiały na przykład, czym jest fotosynteza chlorofilu lub kompostowanie. I stają się jak najbardziej świadomi tego, co jedzą lub jak działa przyroda wokół nich”. A potem, kiedy nadejdzie czas, możesz sobie wyobrazić co za uczta dla zbiorów, aby przynieść do domu warzywa, które się rodzą i rosną pod Twoją kochającą opieką!
Dzień ogrodnictwa
Mały przykład działań w ramach projektu ilustruje post na Facebooku. „Klasy czwartej klasy kompleksów Sant'Andrea i Mascagni Instytutu Alessio Simmaco Mazzocchi Santa Maria Capua Vetere zostały powitane przez dyrektora Idę Gennarelli i zaangażowane w zajęcia dydaktyczne w przestrzeniach zewnętrznych Muzeum Archeologicznego starożytnej Kapui, muzeum archeologicznego ogród, w którym znajdują się ślady starożytnej Kapui: sarkofagi, posągi, mozaiki, elementy architektoniczne z budynków użyteczności publicznej. Dzień kontynuowano umieszczając rośliny strączkowe i zbożowe w rozsadniku, podstawowe pokarmy diety gladiatorów”.
Ortobus: Ogrodnictwo na placu
Projekt narodził się, jak wyjaśnia serwis, z przekonania, że „Ubóstwo ekonomiczne jest często spowodowane ubóstwem edukacyjnym. Oba żywią się sobą i są przekazywane z pokolenia na pokolenie”. To jest praca przedsiębiorstwa społecznego z dziećmi oraz spółdzielnia socjalna Terra Felix we współpracy ze stowarzyszeniem Geofilos Atella, Legambiente oraz z muzeami i instytucjami edukacyjnymi oraz administracją publiczną zaangażowanych gmin. Podziękowania dla Funduszu Walki z Ubóstwem Edukacyjnym Dzieci utworzonego przez Rząd i finansowanego przez fundacje o bankowym rodowodzie.
Dziś efekty edukacyjne Horticultury są maksymalizowane przezOrtobus. Ten elektryczny van wprowadza na place zaludnionych miast tego obszaru niezbędne do tworzenia gier edukacyjnych interaktywny. Dzięki temu, komentuje Ivan Esposito, muzealne ogrody odwiedza wielu uczniów z innych szkół, a wielu nauczycieli nawiązuje kontakt z projektem z zamiarem jego powielenia.
Zdjęcie artykułu: Facebook @Horticulturaterrafelix
