Kalabria i cały świat opłakują stratę wielkiego artysty, Nicka Spatariego. Malarz i rzeźbiarz, w wieku 91 lat opuszcza tę ziemię, swojego partnera Hiske Maasa i swoje wspaniałe stworzenie: MuSaBa, Muzeum Świętej Barbary.
MuSaBa, wspaniałe stworzenie Nik Spatari
O śmierci Nika Spatari poinformował burmistrz mamola, kalabryjskie miasto, w którym Spatari mieszkał od lat. Więc burmistrz: „Mammola opłakiwała wielką osobowość Mammola”. Właściwie, Nicku teraz od tamtego odległego 1969 roku, kiedy przybywa do Kalabrii ze swoim wieloletnim partnerem Hiske Maasem, zostaje obywatelem Mammola. Małe miasteczko na zapleczu Reggio, miejsce, w którym Spatari postanawia wyrazić swoją inspirację i kreatywność.
Po zamknięciu galerii sztuki w Brerze ożywia jedno z magicznych i cudownie bogatych miejsc. Jego stworzeniem znanym na całym świecie jest tzw Park Muzeum Świętej Barbary. Kondensacja sztuki współczesnej, jedyna w swoim rodzaju. Muzeum specyficzne dla witryny, na wolnym powietrzu. Kiedy Nik przybywa do Mammoli, miejsce, w którym dziś stoi MuSaBa, było tylko plątaniną jeżyn i ruin. Z poświęceniem, zaangażowaniem i poświęceniem wraz z Hiske odzyskuje klasztor bazylianów i rozpoczyna pracę artystyczną, znaną obecnie na całym świecie.
Nik Spatari jego życie wśród wielkich XX wieku
Nik Spatari, samouk, z powodu traumy, która ogłuchł w wieku 11 lat, od najmłodszych lat nie poddał się i poświęcił duszą i ciałem dziedzinie architektury i rzeźby. Z rodzinnej Kalabrii wyjechał do Paryża, gdzie zetknął się z wielkimi postaciami XX wieku. Jest uczniem i przyjacielem ks Picasso, Le Corbusiera, Jeana Cocteau, Maxa Ernsta, Jeana-Paula Sartre'a. Otrzymuje wiele nagród i wyróżnień. Zbliża się także do kręgów amerykańskich i europejskich. Eklektyczna postać, która odcisnęła głębokie piętno na sztuce współczesnej.
Jego ulubionym dzieckiem jest jego muzeum w Santa Barbara Park. Urodzona wśród wielu trudności, biurokratycznych zacięć i problemów nie do pokonania. Projekt, który przez ostatnie 51 lat przyciągał tysiące odwiedzających. A co ważniejsze, przyciągnęła uwagę dziesiątek międzynarodowych artystów, którzy zorganizowali tu swoje rezydencje artystyczne i współpracowali z Nikiem przy tworzeniu muzeum.
Eklektyczny charakter, nieśmiertelny artysta
Teraz mozaiki Nika, te destrukcyjne, kolorowe prace, które interpretują i mieszają historię, mitologię i religię chrześcijańską, są ciche, zdumione, smutne. Stracili rękę, która opiekowała się nimi i pieściła ich każdego dnia. Wszyscy jesteśmy zdumieni tą ogromną pustką, którą pozostawia Nik Spatari. Jednak w tych przypadkach trzeba podkreślić, że umiera człowiek, który do ostatniej chwili witał gości w swoim królestwie, był ciekawy nowych technik i gotowy do eksperymentowania. Artysta natomiast pozostaje nieśmiertelny wśród swoich stworzeń.
Marzyciel i wizjoner, który potrafił na nowo odkryć piękno tam, gdzie nikt go nie dostrzegał. Ten, który zawsze pozostanie obecny w swojej sztuce, w tym Edenie, którym jest MuSaBa. Jakub we śnie będzie teraz czuwał nad upragnionym, upragnionym i zrealizowanym parkiem z nieba. Jego Hiske, pozostawiony sam sobie bez Nika, będzie teraz musiał stać się jeszcze bardziej nasz. Przyjmijmy jego ból, który jest też trochę nasz. I uczymy się patrzeć na piękno i odkrywać je na nowo, tak jak zrobił to Nik w swoim życiu iw swojej Kalabrii.
(Zdjęcie archiwalne Scaramuzzino – strona MuSaBa na Facebooku)
