Na stole naleśniki z radicchio i gorgonzolą

Naleśniki, prawdziwa dobroć. Włoska potrawa stosunkowo niedawnego nabytku, która trafia do kuchni naszego kraju bezpośrednio z pobliskiej Francji, gdzie crespelle, czyli po francusku naleśniki, to tradycyjne danie kuchni transalpejskiej. Słodkie lub pikantne, w różnych odmianach, rozprzestrzeniły się w całej Europie zarówno ze względu na względną szybkość wykonania, jak i wszechstronność. Ze słodkimi, wytrawnymi nadzieniami, z mąką gryczaną w cieście. Ta ostatnia wersja jest mniej popularna we Włoszech, ale typowa dla północno-zachodniej Francji, w szczególności dla regionu Bretanii, gdzie pikantny naleśnik z różnymi dodatkami na bazie wędlin, warzyw, serów, łososia przyjmuje nazwę galette. Nawet w wersji słodkiej tradycyjnie Francja wygrywa z Crêpe Suzette wymyśloną przez francuskiego szefa kuchni sierpień escoffier że w 1903 roku wymyślono nadzienie na bazie sosu pomarańczowego. Ten wyrafinowany deser polega następnie na przesunięciu naleśnika nad płomieniem i skropieniu go likierem pomarańczowym.

Przepis na naleśniki z radicchio i gorgonzolą

Wróćmy do naleśników, doskonałego i wyrafinowanego włoskiego pierwszego dania. W ich wielu odmianach, naleśniki znajdują szczególnie udane połączenie, gdy są nadziewane gorgonzolą i radicchio. Jest rzeczą oczywistą, że te dwa składniki od razu przywodzą na myśl typowe danie z północnych Włoch. Bo gorgonzola i radicchio to odpowiednio typowe produkty gastronomii Lombardii i Veneto. Zrobimy naleśniki z radicchio i gorgonzolą? Zacznijmy od ciasta naleśnikowego. Nawiasem mówiąc, wydaje się, że nazwa ta wywodzi się od łacińskiego crispus, zwiniętego, tak jak wyglądają te lekkie omlety, które po ugotowaniu mają lekko kędzierzawy brzeg.

Naleśniki wykonuje się z prostych składników: jajek, mleka, soli, mąki, aby uzyskać bardzo płynne i gładkie ciasto. Pozwól temu przygotowaniu odpocząć i przejdź do nadzienia. Zaczynamy od rozpuszczenia gorgonzoli w kawałkach razem z mlekiem na patelni, aż stanie się kremowa. Następnie dodaje się sól i pieprz. W tym momencie zostaje wzbogacony pokrojonymi w kawałki listkami radicchio z Treviso, których gorzki smak dobrze komponuje się z mlekiem i gorgonzolą. Pozostaw do wyschnięcia na około dziesięć minut. W międzyczasie ugotujmy je naleśniki, smarując dno nieprzywierającej patelni masłem. Przy odrobinie cierpliwości, jedna chochla po drugiej, omlety są przygotowywane, przyrumieniając je najpierw z jednej strony, a potem z drugiej, zaledwie kilka minut z każdej strony. Muszą być nadal bardzo cienkie, ale nie mogą się łamać. Następnie są nadziewane, składane na półksiężyc, a następnie ponownie na pół uzyskując mały wachlarz. Umieszcza się je na wysmarowanej masłem patelni, dodaje roztopione masło i parmezan i gotuje w piekarniku przez około dziesięć minut.

Od Rzymu po Francję naleśniki, naleśniki lub omlety przygotowane przez szefów kuchni papieża Gelazego

Jeśli chodzi o francuskie pochodzenie naleśników, legenda głosi, że prawdziwe ojcostwo tego dania byłoby raczej włoskie. W rzeczywistości kucharze watykańscy przygotowali je na polecenie papieża Gelazego (jesteśmy w V wieku po Chrystusie), aby nakarmić grupę francuskich pielgrzymów odwiedzających Rzym z okazji święta Madonna della Candelora, 2 lutego . Pielgrzymi bardzo je docenili i zabrali przepis do Francji, gdzie odniósł duży sukces. Zawsze we Francji, zgodnie z tradycją, z okazji Święto Matki Boskiej gromnicznej naleśniki są przygotowywane i zwyczajowo wypowiada się życzenie za każdym razem, gdy omlet jest obracany na patelni. Dziś naleśniki są również bardzo popularne ze względu na ich neutralny smak, który pozwala oferować je w wielu wersjach. Rodzą się okrągłe, ale są prezentowane w kształcie półksiężyca, wachlarza, cannelloni i dlaczego nie, nawet jako wyrafinowane opakowanie. Zgodnie z nadzieniami, smakami i przyjemnością ich proponowania.