Conca dei Marini to jedno z najpiękniejszych i najbardziej sugestywnych miejsc na wyspie Wybrzeże Amalfi. Perła osadzona pomiędzy Amalfi, Positano i Praiano, otoczona intensywnym zapachem cytryn i aromatycznych ziół.
Miejsce turystyczne, w latach 60-tych i 70-tych, znane osobistości, takie jak Jacqueline Kennedy, Gianni Agnelli, królowa Holandii, Sofia Loren, zachowuje urok wymarzonego miejsca, gdzie wzrok gubi się w błękicie morza i niezwykłe piękno krajobrazu.
zadeklarowany przezUnesco, miejsce światowego dziedzictwa wraz ze wszystkimi obiektami uznanymi przez Unesco za światowe dziedzictwo wraz z całą linią brzegową jest tak nazywany ze względu na ukształtowanie geograficzne w kształcie basenu i wielu żeglarzy, którzy go zamieszkiwali, niegdyś ekspertów w technikach nawigacji. Wieś, charakteryzująca się romantyzmem schody, kopuły poduszkowe i kościoły z widokiem na morze, oferuje zapierające dech w piersiach widoki i widoki.
Conca dei Marini, historia
Uważa się, że Conca dei Marini została założona przez Tyrreńczyków pod nazwą Kossa. Zdobyty przez Rzymian w 272 pne, został przekształcony w kolonię. Po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego stał się zapleczem dla Republiki Morskiej Amalfi i cennym punktem odniesienia dla krajów śródziemnomorskich. W XI wieku przeżywało chwilowy kryzys, który przezwyciężyło pod panowaniem Szwabów i Andegawenów. Wraz z nadejściem Aragończyków, Habsburgów i Burbonów handel nasilił się, ale rozpoczęła się piracka działalność Turków.
W 1543 splądrowali miasto, zbezcześcili i ogołocili z wyposażenia sakralnego kościół św. Pankracego męczennika. Kolejny trudny okres przypadł na lata 1528 i 1556, kiedy ludność nawiedziła zaraza. W XVIII wieku jednym z mocnych punktów jej gospodarki była tonnara, jedyna na całym wybrzeżu, która stawiała opór na przystaniowej plaży aż do 1956 roku. Conca przeszła do Królestwa Włoch w 1861 roku. W okresie faszystowskim wieś Furore był z tym zjednoczony. ale pod koniec drugiej wojny światowej obie gminy zostały ponownie rozdzielone.
Kościoły Conca dei Marini
Wioska, mimo że jest jedną z najmniejszych na całym wybrzeżu, ma sześć kościołów. W Marina di Conca stoi ładna kaplica poświęcona Matki Bożej Śnieżnej, które obchodzone jest 5 sierpnia procesją morską. Ma starożytne pochodzenie, został zbudowany w tym miejscu, aby umożliwić żeglarzom i gościom łatwe dotarcie do niego. Legenda głosi, że umieszczona na ołtarzu płaskorzeźba przedstawiająca Madonnę z Dzieciątkiem została odnaleziona przez żeglarzy na plaży w pobliżu Konstantynopola, po splądrowaniu miasta przez Turków.
Trasa, której nie można przegapić, to tak zwany spacer do Sant'Antonio, przez schody, które dały miastu nazwę „Dorzecze schodów”. Kościół Sant'Antonio, którego początki sięgają 1200 roku, jest poświęcony San Giovanni Battista i ma belweder nad morzem. Prawdziwą perełką jest zabytkowy kościół San Pancrazio, położony na esplanadzie w kształcie statku, zwanej Punta Vreca. Otoczony gajem oliwnym, znany jest również ze schodów celebrowanych przez wiersze poety z Salerno Alfonso Gatto oraz obrazy artystów Mario Avallone i Clemente Tafuri. Troje drzwi wejściowych ozdobione jest mozaikami ze szkoły w Rawennie. Kolejnym lokalnym symbolem jest XVII-wieczny klasztor Santa Rosa, w którym obecnie mieści się prestiżowy hotel.
Ciasto francuskie Santarosa narodził się między murami klasztoru przez dominikanki Konserwatorium Santa Rosa da Lima, dzięki cieście wypełnionemu śmietaną, kawałkami bakalii i wiśni w syropie. W sąsiednim kościele Santa Maria di Grado znajduje się głowa apostoła San Barnaba. Inne miejsca kultu to kościół San Michele Arcangelo i kaplica Niepokalanego Poczęcia.
Szmaragdowa Grota
Ci, którzy wybierają się do Conca, nie mogą przegapić mini wycieczki po zielonych wodach Szmaragdowa Grota. Rybak, który ją odkrył w 1932 roku, miał tę zasługę, że wprowadził świat w kalejdoskop świateł, odblasków, odbić, w którym morze i skała przez wieki rysowały spektakularne płaskorzeźby. Ceramiczna szopka została umieszczona na tle w 1956 roku.
Dwa inne miejsca o niewiarygodnej urodzie to tzw Wieża Ciszy i Wieża Capo Conca. Ten ostatni, z XVI wieku, stoi na cyplu o tej samej nazwie. Wzniesiony w celu obrony terytorium przed najazdami tureckimi, z czasem został opuszczony i wykorzystany do celów cmentarnych. W 1500 roku został odrestaurowany i obecnie mieści się w nim muzeum.
(Zdjęcie Conca dei Marini Wybrzeże Amalfitańskie na Facebooku)
